تا قبلش(۴)

فکر نمیکردم هیچ وقت بتونم قربون کسی برم. به نظرم خیلی لوس میومد. حتی خشک و خالی و بدون جدیت. چه برسه به اینکه هی خیره بشم و تو سرم هی تکرار کنم:الهی من قوربون اون "درس؟" گفتنت بشم. الهی من قربون صدای خندت بشم... 

اصلا دست خودم نیست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.